Po zbiorze żołędzi - którego termin przypada na wrzesień i październik
przeprowadza się test pływalności w celu oddzielenia żołędzi zdrowych, które toną, od
pustych lub uszkodzonych, które wypływają na wierzch.

Żołędzie mają krótki okres spoczynku, przechowuje się je w warunkach
chłodnych ok. 4°C i wilgotnych (30-40 % wilgotności). Nasiona poddaje się procesowi
termoterapii. Zabieg ten polega na podgrzewaniu nasion w celu zwalczania
patogenów (grzybów, bakterii, wirusów) lub przyspieszenia i ujednolicenia
kiełkowania. Termoterapia wodna polega na zanurzeniu w ciepłej wodzie ok. 40–45°C
przez 30–60 minut, po czym nasiona szybko się schładza w zimnej wodzie i suszy do
stanu siewnego.

Kolejny etap procesu przygotowania żołędzi do siewu to zaprawianie, czyli zabieg
ochronny stosowany w szkółkach leśnych przed chorobami i szkodnikami, który ma
na celu zwiększenie zdrowotności siewek oraz poprawę wschodów. W przypadku
dębów (szypułkowego i bezszypułkowego) jest to szczególnie ważne, ponieważ
żołędzie są narażone na infekcje grzybowe i żerowanie owadów oraz gryzoni.
Zaprawianie chemiczne (fungicydowe) polega na powlekaniu żołędzi środkiem
grzybobójczym. Jesienny siew żołędzi (zaraz po zbiorze) charakteryzuje się naturalną
stratyfikacją zimą – co jest zaletą. Natomiast wadą jest ryzyko strat wyrządzonych
przez gryzonie oraz ptaki. Norma siewu dla dębu to 60 kg/ar, głębokość siewu 3-5 cm,
wydajność – ok. 8-10 tys. sadzonek dębu z jednego ara.